Get Adobe Flash player

Op deze pagina kunt u enkele gedichten lezen uit de bundels 'Ander Leven', 'Niet meer bij mij' en 'Leer mij leven'.

Chemo (uit 'Ander Leven')

Gespannen lopen we door de gangen. Luisterend naar het ritme van onze voeten.
Het is zover. Het gaat gebeuren. We moeten.

Ineens staan we stil. Hoe ben ik gelopen, geen idee.
Gelukkig ging jij, mijn lieve man, altijd met me mee.

Goedemorgen, is het jullie eerste keer?
Kom maar. Leg je tas hier maar neer.

Een lieve zorgzame stem spreekt ons rustig aan.
Ik zie ineens vier grote rode stoelen staan.

Zonder voorkeur weet ik mijn plekje te bepalen.
Inmiddels ben jij je collega gaan halen.

Controle van de zakken. Zelfs meer dan één keer.
Geen fouten maken. Je legt ze bij mij neer.

Het infuus, nog even en het gaat gebeuren.
Nog even en de slang zal rood gaan kleuren.

Instructies over mogelijke bijwerkingen worden mij toegesproken.
Ze doen de spanning wat verder opstoken.

Langzaam druppelend, af en toe durf ik te kijken.
Nog even en het rood gaat mijn arm bereiken.

Ik geef me over. Laat maar stromen.
Nog dik twee uur wachtend tot het eind zal komen.

Het zit erin en stilzwijgend rijden we weer weg van een wereld voor ons zo onbekend.
Eindelijk weer in ons eigen huis waar jij mij weer verwent!

 

Verminkt (uit 'Ander Leven')

Ik open mijn ogen. Een dag met vele vragen.
Ik voel met mijn hand daar waar ik jou heb gedragen.

Ik open mijn ogen en voel een strak verband.
Ik kijk en zie een slang dat daar beneden beland.

De ongelijkheid is duidelijk te vernemen.
De pijn neemt toe, zelfs in extremen.

Ik druk op de knop. Fijn, je bent snel.
Met morfine red ik het wel!

Ik blijf kijken en voel de plek waar jij eens was.
Er komt een traan, ja nu pas.

Tranen had ik nog niet kunnen laten, waarom?
De ernst van de zaak heb ik nu pas in de gaten.

Ik ben verminkt, ongelijk voor de rest van mijn leven.
Overleven? Ja, dat is mijn streven!

 

Kanker verandert (uit 'Ander Leven')

Kanker verandert leven.
Bij genezing is het een zegen!

Nadenken over leven en dood.
Nadenken over klein en groot.

Waar het leven werkelijk toe doet.
Hoe een mens toch eigenlijk leven moet.

Eten smaakt vele malen beter. Dankbaarheid groeit.
Wat heeft nog nut waar men zich mee bemoeit.

Afwegingen ga je zeer bewust maken.
Je tijd zal namelijk echt ooit op raken!

Dat is een gedachte voor mij nu realiteit.
Het heeft me van veel dingen bevrijd.

In die zin kan ziekte toch meerwaarde zijn in dit leven.
Een grote bewustwording kan het je geven.

Helaas brengt ziekte ook dood.
Zorg jij, dat je van het leven genoot?

 

Als een kind... (uit 'Niet meer bij mij')

Eens was jij er voor mij, zorgzaam en liefdevol.
In eens ongemerkt, zit ik nu in jouw moederlijke rol.

Ik geef jou nu drinken en hou je hand in die van mij.
Ik moet nu voor jou gaan zorgen, ik voel me niet meer vrij.

Eens was jij mijn zorgzame moeder, nu ben je als een kind.
Weet lieve Mam, dat ik bij jou nog steeds liefde vind.

Ik zal nu voor jou gaan zorgen, al doet het wel veel pijn.
Ik zal trachten net als jij, liefdevol en zorgzaam te zijn.

Jij kan mij niet meer herkennen, eens was ik jouw kind.
Ik kan slechts nog 1 ding wensen en dat is dat je vrede vindt.

 

De Duofiets.... (uit 'Niet meer bij mij')

Het stuur, je houdt hem stevig vast en de wind waait door je haar.
Jij roept uit volle borst...”kom op, trappen maar”!

Onderweg, je hand gaat vaak omhoog.
Menigeen krijgt een vriendelijke groet.
Jij antwoordt op mijn vraag: Wie goed doet???.....goed ontmoet!

Samen hebben we lol, ook praten we over een vergeten tijd.
Vergeten....jouw allergrootste grootste strijd.

Ik merk dat je deze strijd nog steeds ervaart.
We fietsen door, jij wil in een flinke vaart.

En terwijl we sjezen door Smerdiek, de wind nog steeds vol, vol door je haar.
Lees ik in jouw ogen, wat fijn even fietsen, ik ben je dankbaar.

Je zoekt soms naar woorden, te lange zinnen stop jij met een lach.
Je hand gaat weer omhoog, je roept..."goedendag".

Jouw wereld, zoveel kleiner dan je ooit hebt gekend.
Jouw wereld, raak ik daar ooit aan gewend?

Nee wennen kan ik niet.
Jou zo zien, doet gewoon verdriet!

Toch als ik je ogen zie stralen en jouw mooie lach.
Dan ben ik dankbaar dat jij nog genieten mag.

Dank je wel voor de fijne rit.
Ik hoop dat je gauw weer eens naast mij zit.

 

Samen... (uit 'Niet meer bij mij')

Ik zou willen roepen "vandaag even niet "!
En toch, zou ik niet willen dat men dat ziet.

Of toch wel? Ik kan dit toch niet helemaal alleen.
Straks gaat het fout maar waar kan ik heen.

Jouw nieuwe wereld, trekt mij langzaam mee.
Waar gaan we naar toe, geen idee.

Samen? Blijft samen zo wel bestaan?
Is samen nog samen, als we apart moeten gaan?

Jaren was jij mijn naaste, nu voel ik mij alleen.
Blijf ik nu jij verandert, nog steeds op de been?

Toch ja, die gedachte kan ik wel aan!
Wij blijven samen, voor altijd samen waar we ook moeten gaan.

 

Empathie... (uit 'Leer mij leven')

Het is en blijft een nobel streven,
te zijn als Hem aan ons gegeven.

Amper hebben wij het in de gaten,
de wijsheid die is nagelaten.

Vraag jij je wel eens af, bij de dingen die je doet:
“Doet dit ook een ander goed”?

Er is een tekst en zeker weten welbekend.
De uitwerking van de uitvoering is zeer efficiënt.

Daarom mensen, sla dit niet af en praktiseer!
Onderzoek de bijbel en de spreuken van de Heer.

U mag beproeven en daarna merken,
dat Zijn woord u zal versterken.

Maar, laten we beginnen om te leren,
ook een ander te waarderen.

En daarom: “Wat u niet wilt wat u geschiedt,
doe dat ook een ander niet”.

Mattheus 7:12 & Lukas 6:3

 

Christelijk... (uit 'Leer mij leven')

Ben ik een christen, omdat ik voor Jezus kies.
Ben ik een christen, omdat ik liefde boven strijden verkies.

Ben ik een christen, omdat ik mij met de Bijbel verrijk,
of ben ik alleen maar "christelijk".

Zijn zoals Jezus is een prachtig mooi streven
en natuurlijk wil ik als Hij als een christen gaan leven.

Doch heel vaak lukt het mij ook even niet,
omdat mijn menselijke brein niet alles overziet.

Omdat ik soms naar de verkeerde stemmen luister,
tast ik ook nog best wel eens in het duister.

Ben ik een christen hier in dit aardse rijk,
of ben ik toch alleen maar christelijk?

 

Vrede... (uit 'Leer mij leven')

De wereld kan het ons niet geven.
We blijven zoeken, we blijven streven.

De één grijpt naar de alcohol,
de ander zoekt naar macht.
Of zit het toch in rijkdom,
waar “ieder” zo naar smacht.

Soms voelt het als gevonden, maar toch…het blijft maar even hangen.
Een heerlijk behaaglijk gevoel en dan ineens toch weer dat rot verlangen.

Men zoekt het soms in drugs,
men zoekt het soms in kopen.
Men zoekt het soms in heel veel eten,
maar men moet het toch bekopen.

Kijk eens naar de club van 27,
hun dromen werden waar.
Toch ergens in hun “mooie” leven,
raakten ze een verkeerde snaar.

Ergens heeft de mens nooit rust en is altijd op zoek naar meer.
Nee, de enige en echte vrede, vind ik in ieder geval in de Heer!

Johannes 14:27

Zoeken

Laatste berichten

Sherlene
Greetings, very good web page you have got in here. testosteron vigrx cena Beast Gel Cena ingrossamento del pene http://tabletky-na-rast-penisu-sk.eu/MemberXXL.html
Jan Huis
Lieve Angelien, Een gedicht door jou geschreven is al heel mooi. Maar als deze wordt voorgelezen door Jan van Veen wordt het een stuk ontroering. Wat prachtig. Groetjes en fijne dagen Jan en Bea
Petra van Soldt-Huis
lieve Angeliena, Ik heb je mooie bundel Moeder mogen ontvangen, dank je wel! Je hebt alle aspecten van het moederschap prachtig omschreven; persoonlijk, herkenbaar, ontroerend. Ik heb het met een glimlach en af en toe een traantje gelezen. x Petra