Get Adobe Flash player

Ik ben kaal en een pruik heb ik niet genomen.

Ik wist dat dit moment ooit zou moeten komen.

Het is zover, de dag is daar.

Geen wenkbrauwen, geen wimpers,

over mijn hele lijf geen enkele haar.

Het is niet anders, de chemo heeft dit gebracht.

Toch is het accepteren moeilijker dan ik dacht.

In het begin toch maar een doekje op mijn hoofd.

Het gaf een gevoel van vrijheid beroofd.

Gebonden, niet prettig, niet fijn.

Ik zou het liefst gewoon, zoals ik nu ben, kaal zijn.

Het was even moeilijk. De drempel heb ik genomen.

Ik liet het op een confrontatie aankomen.

Confronterend is het zeker,

dat heb ik aan veel dingen gemerkt.

Maar gewoon even kaal, zonder schaamte, heeft voor mij gewerkt.

Mensen schrikken, dat is niet te vermijden.

Toch kunnen reacties ook verblijden.

Respect of herkenning in hun eigen levensverhalen.

Ik was er blij mee. Het gebeurde veel malen.

Malen, doe ik het wel of doe ik het niet.

Nee, ik was gewoon kaal. Het gaf mij geen extra verdriet!