Get Adobe Flash player

Het is in de middag, ik maak me klaar om even naar buiten te gaan.

Het kost me steeds meer moeite, mijn benen willen niet altijd meer staan.

Af en toe, zit ik om mezelf zomaar even te lachen.

Mijn oude botten, ze willen soms niet meer.

Dan lach ik om mijn eigen gestuntel, maar baal want het doet zeer.


Ik wil er niet aan toegeven, mijn rondje is alles wat ik nog heb en het breekt even mijn dag.

Eens stond ik vol in het leven, nu is dat een hard gelach.


Ja van mijn rondje kan ik nog genieten, alleen dan gebruik ik eigenlijk nog mijn stemgeluid.

Ik ga altijd rond half vier, dan gaan namelijk de meeste scholen uit.


Soms heb ik geluk en zeggen de jongeren even “goedendag”.

Dan zwaai ik met mijn hand en merk dan dat ik lach.


Dat ene moment, stilt dan mijn pijnlijk verlangen.

Ja, eventjes contact en een glimlach op mijn wangen.


Alleen dan voel ik dat ik nog besta, ja dan voel ik dat ik leef.

Maar hoe lang maak ik nog mijn rondje, waar ik elke dag zo naar streef.


Het is middag en ik maak me klaar om te gaan.

Ik pak mijn pet en zie mijn rollator staan.


Het is een geweldig ding, ik noem hem mijn “fiets”.

Zonder rollator ben ik echt niets.


Gauw nog mijn sleutel en dan op weg naar “mijn” bankje, aan de rotonde waar vroeger het postkantoor heeft gestaan.

Ja aan het einde van de Dorpsstraat in Halsteren, daar kom ik zelf ook vandaan.


Moe kom ik aan, ik neem plaats en bekijk mijn post.

Deze had ik meegenomen, dat doe ik wel eens meer.

Het verbloemd een beetje, dat ik alleen moet zitten en dan voelt het minder zeer.


Hé een kaartje?

“Ik ken u niet maar zou u graag eens bezoeken”, dat zijn de woorden die ik lezen mag.

Wat een mooi vooruitzicht, dit verandert werkelijk mijn hele dag!