Get Adobe Flash player

Een groot avontuur…

Ik hoor jouw voetstappen, het is in het midden van de nacht.
De Roparun heeft ons samen gebracht.

Het is mijn eerste blokje, ik voel me emotioneel tijdens deze rit.
Ook vraag ik mij af, wat er in jouw gedachten zit…

Het is aarde donker, maar jouw lampjes schijnen fel.
Team 14 in’t uur, wat een bijzonder stel!

Ik probeer mij te concentreren en schijn mijn lampjes op de navigatierol.
Ik moet kaart gaan lezen, maar weer slaan mijn gedachten op hol.

Het motto krijg ik niet meer uit mijn hoofd.
Ik doe mijn best, toch…mijn concentratie wordt steeds weer verdoofd.

Trachten leven toe te voegen aan de dagen, daar waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd.
Daar… waar het einde van het leven, door Kanker wordt vervroegd!

Trachten leven toe te voegen aan dagen, dat wil toch eigenlijk iedereen.
Toch zie ik dat in deze harde wereld, soms maar weinig om mij heen.

Voor mensen die in gezondheid mogen leven,
is het vaak moeilijk om te geven.

Het is echt bewezen…zij die minder hebben, geven meer.
Daarom doet egoïsme in het leven mij zo zeer!

Ineens ontwaak ik uit mijn gedachten, een harde stem roept dicht naast mij.
“We zijn verkeerd, we reden het witte kruis voorbij”.

Ik knijp in mijn remmen, het gaat allemaal vliegensvlug.
Weer hoor ik jou roepen, “we moeten terug”.

De renner is al lang weer verdwenen, in de verte zie ik hem gaan.
Snelheid wordt geboden dus ik ga op mijn trappers staan.

Ja hoor, het witte kruis! Eigenlijk had ik het moeten weten.
Ik heb namelijk met Hemelvaart mijn tijd aan verkenning versleten.

Even voel ik mij rot, maar heb geen tijd om te treuren.
We moeten weer door, er is geen tijd om te zeuren.

Ik kijk op mijn rol, de wissel komt eraan.
Einde van blok 1, wat is dat snel gegaan.

Tijd voor rusten krijg ik niet.
Ik spring in de bus en daar zit Piet.

Van de zenuwen en spanning, sta ik helemaal strak!
En daar zit Piet…….op zijn gemak.

“Waa mo me naa toe, jie magt zegge”.
O, ja “shit” ik moet de route uit gaan leggen.

Ik pak het routeboek en mijn hoofd slaat op tilt.
“ Wat ben ik aan het doen hier, heb ik dit echt gewild?”.

Maar weer geen tijd voor gedachten.
In de Roparun is geen pauze, dus ik verzamel al mijn krachten.

“800 meter” spreek jij tot de rennersbus.
Iedere 800 meter stoppen voor de wissel, man wat een klus.

Wat die renners hebben gedaan.
Heeft me werkelijk versteld doen staan.

Wat een prestatie, 65 kilometer schoon aan de haak.
Te voet naar Rotterdam, dat is jouw taak.

De eerste nacht is doorlopen, de zon komt langzaam op.
Mijn geest wil graag door, mijn lichaam roept STOP!

Maar dan kom jij…met eieren en spek.
Ik krijg weer energie en ben weer klaar voor vertrek.

De blokken gaan door, we rouleren als een trein.
Concentratie is de sleutel en soms een beetje gein.

We hebben veel gelachen, de sfeer geef ik een tien.
Het blijft alleen wel jammer, dat ik de massagestaaf niet heb gezien.

Frankrijk, België, eindelijk… Nederland komt in zicht.
Hoe moe ik mij ook voel, ik weet dat ik niet zwicht!

Het is niet om te roemen, maar je weet waar je dit voor doet.
Wij hebben helaas allen, kanker in ons leven ontmoet.

Daarom strijden wij, daarom geven wij nooit op.
Ik zal gaan tot het gaatje, al sta ik op mijn kop.

Bergen op Zoom komt in het vizier.
Met Peets Keet, als hoofdkwartier.

Zo dragen vele mensen een steentje bij, dat heb ik inmiddels gemerkt.
Aan de zijlijn wordt net zo hard gewerkt.

Dan komt Halsteren en daar sta jij, het zien van je eigen gezin maakt meer dan blij.
Na zo veel uren in touw te zijn geweest, komt besef van liefde echt het meest.

Besef van liefde en dit te mogen tonen aan elkaar.
Is echt een onvergetelijk gebaar.

Iedereen had wel ergens familie staan.
En lieten de tranen even gaan.

Ik zelf heb meerdere malen tranen ontmoet.
Zo ook bij Daniel den Hoed.

Helaas ken ik het zelf ook van binnen, maar ik ben bevrijd.
Mijn gedachten gaan naar jou…jij die nog strijdt!

Jij, die nog moet knokken en misschien zelfs tegen beter weten in.
We doen het voor jou, jij geeft de Roparun zin!

We zijn bijna op het eind, de kilometers tellen we 1 voor 1.
Er gaat ontzettend veel door ons heen.

Vermoeidheid van zowel lichaam als geest.
Maar pijn in de kont nog wel het meest.

We hebben elkaar moeten duwen, zoals het in het leven zou moeten zijn.
We hebben elkaar moeten duwen, ondanks onze eigen pijn.

We naderen de streep en dan komt de ontlading, woorden hiervoor heb ik niet.
Het was in ieder geval, delen van vreugde en verdriet.

Dan rechten we onze borst en gaan weer staan.
We moeten namelijk naar de Coolsingel gaan.

Daar wacht op ons een feestje met geliefden langs de kant.
Zingend trekken wij voort, met bloemen in de hand.

Breng leven aan dagen, of je nou gezond bent of niet.
Tijd is kostbaar, zorg dat je dat ziet!

Dan rest mij nog te zeggen, “Bedankt team 14 in’t uur”.
Bedankt lieve mensen, het was 1 groot avontuur!!!